وصف بهشت

[۱۳۰] سند: عَنِ الزُّهْرِی قَالَ سَمِعْتُ عَلِی بْنَ الحُسَینِ (علیهالسلام) یقُولُ: «مَنْ طَلَبَ الغِنَی وَ الأَمْوَالَ وَ السَّعَهَ فِی الدُّنْیا فَإِنَّمَا یطْلُبُ ذَلِک لِلرَّاحَهِ وَ الرَّاحَهُ لَمْ تُخْلَقْ فِی الدُّنْیا وَ لَا لِأَهْلِ الدُّنْیا إِنَّمَا خُلِقَتِ الرَّاحَهُ فِی الجَنَّهِ وَ لِأَهْلِ الجَنَّهِ»۱
ترجمه: راوی میگوید از امام سجاد (علیهالسلام) شنیدم که میفرمود: «کسی که جویای ثروت و اموال و گشادی در [امور] دنیایش است، [در اصل] راحتی [خودش] را میطلبد در حالی که راحتی در دنیا و برای اهل دنیا، آفریده نشده است. همانا راحتی [و خوشی جاودانه] برای بهشت و اهل بهشت آفریده شده است» [پس در این سرای رنج چنان باشیم که در آخرت، راحتی حقیقی را همیشه داشته باشیم].

********************

[۱۳۱] سند: قَالَ الباقر (علیهالسلام): «إِذَا أَدْخَلَ اللهُ أَهْلَ الجَنَّهِ الجَنَّهَ وَ أَهْلَ النَّارِ النَّارَ جِی ءَ بِالمَوْتِ فِی صُورَهِ کبْشٍ حَتَّی یوقَفَ بَینَ الجَنَّهِ وَ النَّارِ. قَالَ: ثُمَّ ینَادِی مُنَادٍ یسْمَعُ أَهْلُ الدَّارَینِ جَمِیعاً: یا أَهْلَ الجَنَّهِ یا أَهْلَ النَّارِ فَإِذَا سَمِعُوا الصَّوْتَ أَقْبَلُوا. قَالَ: فَیقَالُ لَـهُم أَ تَدْرُونَ مَا هَذَا؟ هَذَا هُوَ المَوْتُ الَّذِی کنْتُمْ تَخَافُونَ مِنْهُ فِی الدُّنْیا.
قَالَ: فَیقُولُ أَهْلُ الجَنَّهِ اللهمَّ لَا تُدْخِلِ المَوْتَ عَلَینَا. قَالَ وَ یقُولُ: أَهْلُ النَّارِ اللهمَّ أَدْخِلِ المَوْتَ عَلَینَا. قَالَ: ثُمَّ یذْبَحُ کمَا تُذْبَحُ الشَّاهُ. قَالَ: ثُمَّ ینَادِی مُنَادٍ لَا مَوْتَ أَبَداً أَیقِنُوا بِالخُلُودِ. قَالَ: فَیفْرَحُ أَهْلُ الجَنَّهِ فَرَحاً لَوْ کانَ أَحَدٌ یوْمَئِذٍ یمُوتُ مِنْ فَرَحٍ لَمَاتُوا. قَالَ: ثُمَّ قَرَأَ هَذِهِ الآیهَ «أَ فَما نَحْنُ بِمَیتِینَ إِلَّا مَوْتَتَنَا الأُولی وَ ما نَحْنُ بِمُعَذَّبِینَ إِنَّ هذا لَهُوَ الفَوْزُ العَظِیمُ لِمِثْلِ هذا فَلْیعْمَلِ العامِلُونَ»۲ قَالَ وَ یشْهَقُ أَهْلُ النَّارِ شَهْقَهً لَوْ کانَ أَحَدٌ یمُوتُ مِنْ شَهِیقٍ لَمَاتُوا وَ هُوَ قَوْلُ اللهِ عَزَّ وَ جَلَّ «وَ أَنْذِرْهُمْ یوْمَ الحَسْرَهِ إِذْ قُضِی الأَمْرُ»۳.۴
ترجمه: امام باقر (علیهالسلام) فرمودند: «آنگاه که خداوند، بهشتیان را به بهشت و دوزخیان را به دوزخ میبرد، مرگ را به صورت قوچی میآورند و آن را میان بهشت و دوزخ، نگاه میدارند. سپس آواز دهندهای با صدایی که همهی اهل بهشت و اهل جهنم بشنوند، بانگ میزند: ای اهل بهشت و ای اهل جهنم!
با شنیدن صدا، همه به طرف آن، رو میکنند. پس به آنها گفته میشود: آیا میدانید که این چیست؟ این، همان مرگی است که در دنیا از آن میترسیدید.
اهل بهشت میگویند: بار خدایا، مرگ را نزد ما میاور.
[ولی] اهل دوزخ میگویند: بار خدایا، مرگ را نزد ما بیاور.
در این هنگام، آن (= مرگ) را مانند قوچی سر میبُرند.
سپس آواز دهندهای آواز میدهد که دیگر مرگی [در کار] نیست. به جاودانگی یقین کنید. پس بهشتیان چنان خوشحال میشوند که اگر قرار بود کسی در آن روز از خوشحالی بمیرد، قطعاً آنان میمردند.»
سپس این آیه را تلاوت فرمودند: «آیا دیگر روی مرگ را نمیبینیم، جز همان مرگ نخستین خود را؟! و ما هرگز عذاب نخواهیم شد؟! به راستی که این، همان کامیابی بزرگ است. برای چنین [پاداشی] باید کوشندگان بکوشند» و [فرمود:] «دوزخیان، چنان نالهای سر میدهند که اگر قرار بود کسی از ناله بمیرد، قطعاً آنان میمردند. این است [معنای] سخن خداوند عز و جل که: «آنان را از روز حسرت، بیم ده، آن گاه که کار، تمام میشود»

********************

۱. خصال، شیخ صدوق، جلد ۶۴؛ بحار الأنوار، علامه مجلسی، جلد ۷۰، صفحهی ۹۳.
۲. سورهی صافات، آیات ۵۸ تا ۶۱.
۳. سورهی مریم، آیهی ۳۹.
۴. زهد، حسین بن سعید، صفحهی ۱۰۰؛ بحار الانوار، علامه مجلسی، جلد ۸، صفحهی ۳۴۵.

برچسبها: حاج فردوسي, منهاج فردوسيان, قرآن, عرفان, اسلام ناب